De zwijgende meerderheid

Je zou eigenlijk moeten mopperen over die zwijgende meerderheid, maar is dat wel zo? Zijn de zichtbaren niet veel gevaarlijker? Boekenschrijvers, bloggers, twitteraars, onconferentiegangers, positievelingen, bruggenbouwers? Zijn zij wel representatief voor de hele beroepsgroep? Geven zij niet de indruk dat de docent tijd te over heeft? Dat de rest een beetje loopt te lanterfanten?

Dat je van een realistische, kritische blik vaak niet erg geïnspireerd raakt, staat buiten kijf,  maar meer tijd willen voor goed onderwijs, is dat te veel gevraagd? Is dat te negatief? Moet je eerst flink 'roedelen' voordat er naar je geluisterd wordt?

Waar de zwijgende meerderheid erg blij mee zou zijn, is meer tijd om lessen voor te bereiden, om leerlingen individueel te helpen na schooltijd, om eigen materiaal te maken voor sprankelende lessen, om eens bij een collega te kijken en leuke ideeën op te doen, van elkaar te leren, om mee te denken over onderwijsbeleid. Nou ja, om de dingen te doen dus waar je nu te weinig aan toekomt.
Ik vind onderwijs nog steeds hartstikke leuk, maar als er een reden zou zijn om de sector te verlaten, dan is dat geld dat onvoldoende bij de docent en de leerling terecht komt. Super frustrerend!

Een fulltime job in het onderwijs is niet gezond voor een 'normaal' mens. Misschien zijn mensen die te veel doen wel net zo schadelijk voor de sector als mensen die te weinig doen. Als ik het voor het zeggen zou hebben, dan zou ik 'luisteren' naar die 'zwijgende' meerderheid ;-)

Moderner en gerichter actie voeren

bron

Waarom ik liever niet staak.

• Opbrengst weegt vaak niet op tegen nadelige gevolgen van lesuitval voor mezelf en voor mijn leerlingen. Wat kun je bereiken zonder te staken?
• Waarvoor je staakt niet duidelijk genoeg. Je wordt vaak opgeroepen om het werk neer te leggen voor meerdere issues tegelijk. Zijn alle punten wel voldoende haalbaar? En ben ik het wel met alle punten eens?
• Vaak is slechts een klein deel van de docenten bereid om te staken. Daardoor lijkt een minderheid ontevreden en dat werkt averechts. Het maakt zichtbaar dat het voor de meerderheid kennelijk nog niet schrijnend genoeg is.
• Staken is niet bedoeld om je onvrede te ventileren, maar om je eisen kracht bij te zetten. Dus als je staakt, dan ga je ook net zolang door totdat je bereikt hebt wat vooraf als haalbaar en noodzakelijk is vastgesteld. Verwar staken dus niet met demonstreren.
• Ik word liever niet geassocieerd met de malle berichtgeving vanuit de media.

Maar hoe dan wel?

• Is een draagvlakmeting niet genoeg om een duidelijk signaal af te geven. Het moet toch mogelijk zijn om als docent met enkele muisklikken je mening te geven over belangrijke beleidspunten in het onderwijs. Neem bijvoorbeeld docentnummer als primaire sleutel.
• En dan goed afbakenen waarvoor je een mening geeft, waarbij de belangrijkste argumenten voor en tegen duidelijk op een rij zijn gezet. 
• Onderwijsbeleid waarvoor absoluut onvoldoende draagvlak is, zouden we collectief niet moeten uitvoeren. Door ons goed te organiseren moet het onmogelijk worden dat scholen hierop apart afgerekend kunnen worden. Samen staan we sterk.
• Als beleidsmakers geconfronteerd worden met de onuitvoerbaarheid van hun beleid, wellicht worden docenten dan voortaan vooraf betrokken bij het maken van nieuwe plannen.